Geçen gün Bukowski'den 'Ekmek Arası'na başladım. Güzel kitap.
İnsanın; okurken kaldığı yere parmağını sıkıştırıp, kapağını kapatıp uzun uzun düşündüğü kitaplardan...
İnsan çocukken eylemler önemli. Biz çocuklara hep işte saflık, temizlik olarak bakarız. Ama işin allanıp pullandığı hali bu aslında.
İstediklerini söylemek için mükemmel zamanlar aramazlar, çok da düşünmezler aslında.
Hatta öyle ansız dile gelir ki düşünceleri, mükemmel zaman dedikleriniz uçuverir.
Bu kitap da bir çocuk ağzından yazılmış gibi. Süslü, uzun cümleler nadir bulursunuz.
Böyle zalimce sıralanıverir kelimeler.
Çocuk bir havuza giriyor örneğin.
Siz nasıl eğlendiğini, neler yaptığını anlatmasını umarken o bir anda havuza işediğinden bahsediyor. Yok uzatması, yalanı...
Bir çocuk gibi cesur konuşmak istiyor insan. Büyüdükçe daha titrek diller...
-kalemifosforlu-
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder