Araf.

Kapanmış gözlerim..

Nerdeyim ben?

Boşluk..?

Hayır boşluk değil burası..

İçim dopdolu sanki. Taşıyorum..

Bir şey fısıldıyorum kendime istemsiz..

“Her şey bitti.”

Dudaklarım kıvrılıyor aniden..

Gülebiliyor muyum yoksa?

Fısıltıma kulak veriyor her hücrem..

Çözülüyor mu sonunda düğümlerim?

Boğazımdaki yumru yutkunmama engel değil artık…

Peki nerdeyim ben?

Bittiği yer mi burası..

Gözlerim bilmek için istekli..

Açılıyor birden.

Yüksekteyim..

Etrafta yüzler var hiç tanımadığım..

Dikkatle inceliyorum hepsini..

Sessizce köşeye çömelmiş sallanan bir kadın..

Gözlerini hiç kırpmadan uzaklara bakan bir adam…

Biri haykırıyor sanki… ağlıyor mu gülüyor mu?

Arkamı dönüyorum..

Göz göze geliyoruz..

Susuyor…

Gözlerini kaçırıyor..

Herkes birbirinden farklı evet..

Bir şey hariç..

Hepsinin gözlerinde umarsızlık var…

Her şey bitmişti hani?

Her şeyin bittiği yerde benim ‘araf’ım başlamış meğer.!

Kuru bir toprağın üzerindeyim..

 Kıraç.

Ne salacak köklerim var..

Ne de köklerimi saracak toprak..!

Kuru bir dalım artık..

Büyüyemem.

Hiçbir su, hiçbir ışık beni yeniden yeşertmeye yetmez.

-eskilerden-

Photography by Steven FERNANDEZ

-kalemifosforlu-